Apakah selingkuh itu penyakit keturunan?

Adakah curang itu penyakit keturunan: Pengaruh 62% gen lelaki

Sains membuktikan biologi manusia memainkan peranan penting dalam kesetiaan hubungan. Memahami adakah curang itu penyakit keturunan membantu membongkar kod genetik unik dan pengaruh persekitaran yang mendorong kecurangan seksual. Teroka impak komponen biologi ini demi melindungi keharmonian perkahwinan serta mengelakkan konflik emosi berpanjangan.

Adakah Curang Itu Penyakit Keturunan dari Sudut Sains?

Kecenderungan untuk berlaku curang dalam sesebuah hubungan sering kali dianggap sebagai isu moral, kelemahan peribadi, atau masalah komunikasi antara pasangan. Isu ini sebenarnya boleh berkaitan dengan banyak faktor yang berbeza yang melangkaui pilihan sedar semata-mata. Ramai individu tersilap anggap bahawa tingkah laku ini hanyalah produk daripada persekitaran atau pengaruh rakan sebaya.

Sains mula mendedahkan sisi lain yang mengejutkan tentang biologi manusia. Kebiasaan menyimpang daripada komitmen ini mempunyai komponen biologi yang kuat.

Faktor genetik menyumbang sekitar 62% terhadap variasi tingkah laku curang dalam kalangan lelaki, manakala bagi wanita pula, pengaruh genetik adalah sekitar 40%.^[1] Angka ini jelas membuktikan bahawa terdapat faktor genetik pasangan curang yang diwarisi daripada satu generasi ke generasi seterusnya. Namun, adakah ini bermakna seseorang itu ditakdirkan untuk mengkhianati pasangan mereka jika mempunyai sejarah keluarga yang serupa? Jawapannya tidak semudah itu. Ada satu faktor tersembunyi yang jarang difahami oleh orang ramai - sesuatu yang menentukan sama ada kod genetik ini akan aktif atau kekal tidur, yang akan saya rungkaikan dalam bahagian pengaruh persekitaran di bawah nanti.

Fakta ini pastinya mengejutkan sesetengah pihak. Terutamanya bagi mereka yang mempercayai bahawa kesetiaan adalah pilihan mutlak 100% tanpa campur tangan biologi tubuh. Apabila saya mula-mula meneliti data ini beberapa tahun lalu semasa mengendalikan kes kaunseling hubungan, saya sendiri berasa ragu-ragu. Sukar untuk mempercayai bahawa rantaian DNA boleh mempunyai kuasa sebesar itu terhadap keputusan emosi yang begitu intim. Tetapi bukti empirikal daripada kajian pasangan kembar menceritakan kisah yang berbeza. Genetik memberi impak, tetapi ia tidak berfungsi secara bersendirian.

Peranan Gen DRD4 dan Sistem Ganjaran Dopamin

Salah satu komponen genetik utama yang paling kerap dikaitkan dengan tingkah laku tidak setia ialah gen reseptor dopamin D4, yang lebih dikenali sebagai gen DRD4. Dopamin ialah bahan kimia dalam otak yang bertanggungjawab untuk mengawal sistem ganjaran, motivasi, dan rasa seronok. Setiap kali manusia melakukan aktiviti yang mencabar atau menyeronokkan, otak akan melepaskan dopamin yang memberikan sensasi kepuasan yang tinggi.

Variasi tertentu dalam gen DRD4, terutamanya varian yang mempunyai rantaian panjang yang dipanggil alel 7-repeat atau 7R+, mengubah cara otak bertindak balas terhadap dopamin. Individu yang memiliki varian genetik ini mempunyai sistem dopamin yang kurang sensitif secara semula jadi. Ini bermakna mereka memerlukan rangsangan yang jauh lebih kuat untuk merasai tahap kepuasan yang sama seperti orang biasa. Mereka sering memburu aktiviti berisiko tinggi seperti sukan ekstrem, perjudian, atau dalam konteks hubungan, memburu keseronokan daripada hubungan sulit.

Individu yang mempunyai varian gen DRD4 yang panjang ini melaporkan peningkatan sebanyak 50% dalam kes kecurangan seksual berbanding mereka yang mempunyai varian pendek.^[2] Mereka juga dua kali lebih cenderung untuk terlibat dalam hubungan seks tanpa komitmen. Ini bukan bermakna gen tersebut memaksa mereka curang. Gen tersebut cuma mewujudkan rasa lapar yang berterusan terhadap perkara baharu dan mendebarkan. Kepuasan biasa dalam hubungan jangka panjang terasa hambar bagi mereka.

Saya pernah melihat corak ini berlaku secara nyata. Seorang klien saya dahulu mengaku dia sangat sayangkan isterinya tetapi sentiasa berasa gelisah sekiranya tidak memburu perhatian daripada wanita lain di luar kerja. Sesi kaunseling mendedahkan dia mempunyai kecenderungan genetik memburu sensasi yang kronik sejak remaja lagi. Dia memerlukan lonjakan dopamin yang besar untuk berasa hidup. Kepuasan emosi yang stabil dirasakan seperti penjara bagi biologi badannya.

Gen AVPR1A dan Hormon Vasopresin dalam Kesetiaan

Selain daripada sistem ganjaran dopamin, aspek ikatan emosi dan kesetiaan jangka panjang turut dikawal oleh gen lain yang dipanggil AVPR1A. Gen ini bertanggungjawab untuk menghasilkan reseptor bagi hormon vasopresin. Vasopresin ialah sejenis hormon yang memainkan peranan kritikal dalam proses pembentukan ikatan sosial, kepercayaan, dan keupayaan untuk kekal monogami dengan satu pasangan sahaja.

Kajian genetik mendapati terdapat variasi tertentu dalam gen AVPR1A yang boleh menjejaskan keupayaan seseorang untuk membina ikatan emosi yang mendalam. Varian tertentu ini didapati lebih lazim dalam kalangan wanita yang pernah melakukan kecurangan, di mana terdapat perkaitan yang ketara antara varian gen ini dengan tingkah laku tidak setia.^[3] Manakala dalam kalangan lelaki, varian spesifik yang dikenali sebagai alel 334 dikaitkan dengan kesukaran untuk berkahwin dan risiko keretakan rumah tangga yang lebih tinggi.

Pembawa alel 334 dalam gen AVPR1A mengalami kesukaran untuk merasai kepuasan daripada keintiman monogami. Kesan ini menjadi dua kali ganda lebih ketara bagi individu yang mewarisi dua salinan alel ini daripada ibu dan bapa mereka. Biologi mereka menyukarkan mereka untuk merasai kepuasan emosi daripada pelukan atau hubungan yang stabil, menyebabkan mereka lebih mudah mencari alternatif lain di luar perkahwinan mereka.

Adakah Sejarah Keluarga Menentukan Kesetiaan Seseorang?

Walaupun data saintifik menunjukkan pengaruh genetik yang besar, kita tidak boleh mengabaikan impak asuhan dan persekitaran. Di sinilah penyelesaian kepada faktor tersembunyi yang saya sebutkan di awal artikel tadi berada. Faktor tersebut ialah epigenetik - iaitu bagaimana persekitaran dan pilihan gaya hidup boleh menghidupkan atau mematikan fungsi gen tertentu dalam badan manusia. Mempunyai adakah sifat curang boleh diwarisi tidak bermakna anda pasti akan curang.

Kanak-kanak yang membesar dalam keluarga yang menyaksikan salah seorang ibu bapa berlaku curang mempelajari tingkah laku tersebut sebagai norma kehidupan. Pengalaman trauma ini merendahkan nilai kesetiaan dalam minda bawah sedar mereka. Persekitaran yang toksik bertindak sebagai pemicu utama yang mengaktifkan kecenderungan genetik DRD4 atau AVPR1A yang sedia ada. Sebaliknya, sekiranya seseorang membesar dalam persekitaran yang sihat dan penuh dengan nilai moral yang kuat, genetik tersebut selalunya akan kekal pasif.

Kesetiaan adalah otot yang perlu dilatih setiap hari. Genetik mungkin menentukan seberapa berat bebanan awal yang perlu anda tanggung, tetapi kekuatan akhir tetap bergantung kepada latihan moral dan kawalan diri anda. Jangan sesekali menggunakan sains sebagai tiket percuma untuk melukai hati pasangan.

Perbandingan Faktor Pengaruh Terhadap Tingkah Laku Curang

Faktor Genetik (Nature)

• Menjejaskan sensitiviti reseptor dopamin DRD4 dan tahap hormon vasopresin AVPR1A
• Mewujudkan kecenderungan bawah sedar atau dorongan biologi untuk memburu kepuasan baharu
• Menyumbang antara 40% hingga 62% daripada variasi tingkah laku tidak setia
• Diwarisi melalui rantaian DNA daripada ibu bapa kandung sejak lahir

Faktor Persekitaran (Nurture)

• Membentuk kepercayaan bawah sedar tentang komitmen, sempadan hubungan, dan moraliti
• Bertindak sebagai pemicu utama yang boleh mengaktifkan atau melumpuhkan ekspresi genetik
• Menyumbang baki variasi tingkah laku melalui keputusan sedar dan pengaruh luar
• Dipengaruhi oleh corak asuhan keluarga, trauma masa lalu, dan nilai budaya masyarakat

Kisah Perjuangan Hani Membina Kepercayaan: Dari 0 Hingga 4 Minggu

Hani, seorang eksekutif pemasaran berusia 29 tahun di Kuala Lumpur, mengalami kebimbangan melampau untuk berkahwin kerana arwah bapanya mempunyai sejarah kecurangan yang kronik. Dia berasa sangat takut sekiranya dia juga mewarisi tabiat buruk tersebut secara biologi.

Pada minggu pertama pertunangannya, Hani cuba mengawal pasangannya secara keterlaluan akibat rasa panik. Dia kerap memeriksa telefon tunangnya setiap malam sehingga menyebabkan pertengkaran besar yang hampir memusnahkan hubungan mereka.

Hani menyedari ketakutannya berpunca daripada andaian salah tentang genetik. Dia mula menghadiri sesi terapi bagi memahami perbezaan antara dorongan biologi dan keputusan sedar, serta belajar memfokuskan perhatian pada komunikasi terbuka.

Selepas 4 minggu mengamalkan teknik pengurusan trauma, Hani melaporkan penurunan drastik dalam tahap kebimbangannya. Kualiti tidurnya meningkat sebanyak 30% dan dia berjaya membina hubungan yang stabil berlandaskan kepercayaan mutlak tanpa dibayangi masa lalu.